Hayat, bazen kendinle konuşabileceğin kadar yalnız bırakıyor seni. Sen sıkı sıkıya tutunmaya çalışırken uçurumda elini bırakan o oluyor sanki. Koca bir boşlukta nefesin kesiliyor önce, acı da olsa yere iniyorsun.. Ama en acısı hala yaşıyorsun.
Bazen sevdiklerini alıyor senden,
Bazense benliğini...
Bazen içinde yok olacağın karanlık bir çukurken,
Bazen içini ısıtan bir senfoni...
Bazen pembe gözlüklerini koyuyor önüne, acıyor belki.
Bazen haketmediğin kadar iyi oluyor.
Ve yalnızlığın gittikçe artıyor farkında mısın ?
O da olmasa, o duygu da.. aşkım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Vızıltı