Tanrı Yağmurdadır

Yağmurun şırıltısı..
Rüzgarın fısıltısı..
Bir uğuldama sesi çıkarıyor rüzgar,
Birşey anlatmaya çalışıyor sanki.
...

Uzandığı bankın serinliği tenine işliyordu,yumruk yemişçesine bir ağrı saplandı karnına ardındansa mide bulantısı... Acısını bastırmak istermişçesine ellerini karnına bastırdı. Bir titreme dalgası yaşadı, ama havanın soğukluğundan değildi, içinden gelen bir soğukluk ruhunu donduran...Doğruldu, oturdu. Yağmuru seyredurdu. Önce bir ışık patlaması oldu. Sonra gürledi, kükredi ama korkutmadı bu onu. Adım adım yaklaştı yağmura. Islaklığa bakmak değil onu hissetmek istedi. Arkasına geçmiş onu izliyordum :
- 'gel hadi üşüyeceksin' dedim.
-'birşey olmaz' dedi.
-'ama ıslanıyorsun' dedim.
Dinlemedi...
Ve bir duygu seline kapılmıştı ki, inip kalkan göğüs kafesi..derin nefesler..sonrasında hıçkırışlar...
Gözyaşları yağmura karıştı.
Titrek dudaklarındaysa bir söz :
'' Tanrı yağmurdadır.''

Direnmek

Yalan söylemek dediğin,
Başka bir gerçeklik yaratmaktır
Gerçeğin içinde
İnanmadıkları.

Hayal kurmak dediğin,
Başka bir yalan yaratmaktır aklında,
Gerçeğin içinde
Yürekten inandığın.

Direnmek dediğin,
Yalandan ibaret gerçeklere
Hayal kurdurmaktır.
Dik durmak gibi sonsuz uzayın içinde,
Bir yokluk vaat eden hayalci göklere
"Hayır."
Demektir.

Korku

Evrenin bir ucundan öbür ucuna kadar.
Sonsuzluğun sana hissettirdiği çaresizliğin içinde.
Kaybolmanın eşiğinde.
Tanıdık varlıkların, yüzlerin peşinde.
Paralel evrenlerin arkasında, Tanrı'nın gözlerinde.
Ellerinde, aklında ve içinde.
Her şeyin unutulduğu vakitler.
Kim? Ne? Ne zaman?
Sorular, sebepler, cevaplar.
Uzanan yollar,
Evrenin bir ucundan öbür ucuna kadar.
Duran kalpler.
Atan kalpler.
Onlar.
Bizler.
Yer edinmek kendine.
Bulmak kendini.
Kendini kandırmak,
Benim gibi.
Korkmak deli gibi.
Kaybolana kadar sınırların içinde
Evrenin başlangıcından sonuna kadar.